صفای ذهن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صفای ذهن . [ ص َ ی ِ ذِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) تیزی خاطر. صافی اندیشه . استعداد نفس آدمی برای استخراج امر مطلوب . مؤلف نفائس الفنون آرد: نوع سوم از انواع هفتگانه که در تحت جنس حکمت است و آن عبارت از این است که نفس را استعداد استخراج مطلوب بی اضطراب و تشویشی که بر وی طاری گردد حاصل آید. (نفائس الفنون، فن حکمت عملی ج ٢ ص ٤). و نیز نویسد: وسط است میان التهابی که بسبب مجاوزت مقدار از مطلوب بازدارد و میان ظلمتی که در نفس حادث شود چنانکه بسبب آن در استنباط نتایج تأخیر افتد. (ج ٢ ص ٦). رجوع به صفاء ذهن شود.