صغار

(ص) [ ع. ] (ص.) جِ صغیر؛ خردان.<br>

(ص) [ ع. ] (ص.) جِ صغیر؛ خردان.

صغار. [ ص ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ صغیر. (منتهی الارب ). مقابل کبار : خلق ندانم بسخن گفتنش در همه گیتی ز صغار و کبار. منوچهری . بدین صفات جهانی بزرگ دیدم و خوب در این جهان دگربیعدد صغار و کبار. ناصرخسرو. همه داده گردن بعلم و شجاعت وضیع و شریف و صغار و کبارش . ناصرخسرو. قیصر رومی بقصر مشرف او در روز مظالم ز بندگان صغار است . ناصرخسرو. جزعی خاست از امیر و وزیر فزعی کوفت بر صغار و کبار. مسعودسعد. اکابر همه عالم نهاده گردن طوع بر آستان جلالش چو بندگان صغار . سعدی .

صغار. [ ص َ ] (ع مص ) خوار شدن . (منتهی الارب ) (ترجمان علامه ٔ جرجانی ) (تاج المصادر بیهقی ) (دهار) (مصادر زوزنی ). ◄ مائل به غروب شدن آفتاب . (منتهی الارب ). ◄ (اِمص ) خواری . (منتهی الارب ) (غیاث اللغات ) (دهار) (مهذب الاسماء). ◄ کوچکی . (غیاث اللغات ). ◄ (اِ) سقم . (منتهی الارب ) (غیاث اللغات ).

صغار. [ ص ُ ] (ع ص ) خرد. (منتهی الارب ) (بحر الجواهر) (مهذب الاسماء). صغیر. (اقرب الموارد).