صرده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صرده . [ ] (اِخ ) (جنگ کننده ) موضعی است در افرائیم در حوالی اردن (اول پادشاهان ١١:٢٦) و دورنیست که همان صرتان مذکور در یوشع ٣:١٦ یا صرتان مذکور در اول پادشاهان ٧:٢٦ باشد و در سفر داوران ٧:٢٢و اول پادشاهان ٤:١٢ مذکور است لکن احتمال کلی میرود که تمام اینها یک مکان باشد. (قاموس کتاب مقدس ).