صحن پالوده

صحن پالوده . [ ص َ ن ِ دَ ] (اِ مرکب ) کنایه از اندام نهانی زن بکر است . (آنندراج از شرح سکندرنامه ). ◄ در دو بیت ذیل نظامی «صحن پالوده » بمعنی صحن (بشقاب، کاسه ) پالوده (فالوذج ) است . رجوع به پالوده شود : انگبین بروغن آلوده چرب و شیرین چو صحن پالوده . نظامی . شهد انجیر و مغزبادامش صحن پالوده کرده در جامش . نظامی .