صحف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صحف . [ ص ُ ح ُ ] (ع اِ) ج ِ صحیفه . (منتهی الارب ) (غیاث اللغات ). قوله تعالی : صحف ابراهیم و موسی (قرآن ١٩/٨٧). از شجر من شعرا میوه چین وز صحف من فضلا عشرخوان . خاقانی .
صحف . [ ص ُ ح ُ ] (ع اِ) ج ِ صحاف . (منتهی الارب ).
صحف . [ ص ُ ] (ع اِ) مخفف صُحُف : هر آن صحف کز ایزد آورده اند بر او بود هر دین که گسترده اند. اسدی . تیهو گفتا به است سبزه ز سوسن ازآنک فاتحه ٔ صحف باغ اوست گه فتح باب . خاقانی .