صحاری

(صَ) [ ع. ] (اِ.) جِ صحرا؛ دشت‌ها، بیابان‌ها.<br>

(صَ) [ ع. ] (اِ.) جِ صحرا؛ دشت‌ها، بیابان‌ها.

صحاری . [ ص َ / ص َ را ] (ع اِ)ج ِ صحراء. (منتهی الارب ) (غیاث اللغات ) : تو نیز تجربت کن تادستبرد بینی تابردوم بشعرت چون باد بر صحاری . منوچهری .

صحاری . [ ] (اِخ ) ابن شبیب بن یزید. ابن اثیر در وقایع سال ١١٩ هَ . ق . گوید: در این سال صحاری در ناحیت جبل خروج کرد و نزد خالد (بن عبداﷲ قسری ) شد واز او در باب فریضه پرسش کرد. خالد گفت پسر شبیب رابا فریضه چه کار است ؟ پس صحاری برفت و خالد پشیمان شد و از فتنه ٔ او بترسید و کس بطلب وی فرستاد. لیکن صحاری بازنگشت و به جبل شد و بدانجا جمعی از بنی تیم اللات بن ثعلبة بودند. صحاری ماجرا بدیشان بگفت و آنان او را گفتند از پسر نصرانیه چه امید میداری ؟ بهتر بود که با شمشیر بر سر او شوی و او را بکشی . صحاری گفت بخدا من فریضة را طالب نبودم و همی خواستم نزد او روم تا مرا انکار نکند، سپس وی را بخون فلان ... که صبراً بدست او بقتل رسید بکشم و آنان را بخروج خواند وسی کس پیرو او شدند و خبر وی بخالد رسید، و او سپاهیان در پی صحاری فرستاد و در ناحیت مناذر با او روبرو شدند و صحاری جنگی سخت کرد و خود و یاران او کشته شدند. (کامل ابن اثیر چ مطبعه ٔ ازهریه ج ٥ ص ١٠٠).