صبوحی

(~.) [ ع - فا. ]<BR>۱- (حامص.) شراب خوردن به وقت صبح.<BR>۲- (ص نسب.) شرابی که صبح خورند.<BR>۳- کسی که صبوحی خورد.<br>

(~.) [ ع - فا. ] ۱- (حامص.) شراب خوردن به وقت صبح. ۲- (ص نسب.) شرابی که صبح خورند. ۳- کسی که صبوحی خورد.

صبوحی . [ ص َ ] (اِخ ) شاعری است . و صاحب مجالس النفائس آرد که وی شیرازی است و نانوائی میکرد و هرچه هرروزه از دکان حاصل میکرد در راه درویشان و دردمندان صرف میکرد؛ و شعر او نیکوست . از اوست : عاشق سرگرم او خشتی که زیر سرنهاد سوخت چندانی که آخر سر به خاکستر نهاد. هرجا سیاهیی که ز داغ تو اوفتاد برداشت عاشق تو و بر چشم خود نهاد. و او راست : مقصودطلب قدر رخ زرد چه داند؟ هر بوالهوسی چاشنی درد چه داند؟ (مجالس النفائس ص ٣٨٨).

صبوحی . [ ص َ ] (اِخ ) شاعری است . و صاحب آتشکده گوید شعر بسیاری در مثنویات گفته و این شعر در وصف اصفهان ازوست : چه شهری ز وسعت برون از گمان نگین دان و فیروزه ٔ آسمان . (آتشکده ٔ آذر ذیل شعرای جرفادقان ). و رجوع به قاموس الاعلام ترکی شود.

صبوحی . [ ص َ ] (اِخ ) معروف به عبدی الظریف . او را دیوانی است . (کشف الظنون ).