صبار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صبار. [ ص ِ ] (ع اِ) ج ِ صُبرَة. رجوع به صبرة شود.
صبار. [ ص ُ ] (ع اِ) صُبّار. تمرهندی است : مرا کرد محموم صداع خمار رسان ساقیا آن شراب صبار. میرنظمی (از فرهنگ شعوری ج ٢ ص ١٦٠). رجوع به تمر هندی شود.
صبار. [ ص َب ْ با ] (اِخ ) نامی از نامهای خدا.