صاید نهدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صاید نهدی . [ ی ِ دِ ن َ ] (اِخ ) صاحب تنقیح المقال گوید: برید عجلی از ابی عبداﷲ در تفسیر آیه ٔ «هل انبئکم علی من تنزل الشیاطین، تنزل علی کل افاک اثیم » (قرآن ٢/٢٦-٢٢١) آرد: که شیاطین بر هفت افاک اثیم نازل شدند و یکی از آن هفت تن صاید نهدی است . حسن بن داود در رجال و علامه در خلاصه نیز او را مذموم و ملعون امام دانسته اند. رجوع به تنقیح المقال ج ٢ ص ٩٥ و رجوع به صائدیه شود.