صاف

[ ازع. ] (ص.)<BR>۱- روشن، زلال.<BR>۲- آفتابی.<BR>۳- پاک، بی آلایش.<BR>۴- هموار، بی چین و چروک. ؛ ~ و پوست کنده به طور صریح و آشکار. ؛ ~ و صوف منظم و مرتب.<br>

[ ازع. ] (ص.) ۱- روشن، زلال. ۲- آفتابی. ۳- پاک، بی آلایش. ۴- هموار، بی چین و چروک. ؛ ~ و پوست کنده به طور صریح و آشکار. ؛ ~ و صوف منظم و مرتب.

صاف . [ فِن ْ ] (ع ص ) (از «ص ف و») یوم صاف ؛ روز سرد صاف بی ابر. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). صَفْوان .

صاف . (اِخ ) اسم است ابن صیاد را. (منتهی الارب ).

صاف . (اِخ )کوهی است در تهامة مر بنی ذئل را. (معجم البلدان ).

پرداخته، صیقلی، لغزنده، نرم، نشو، هموار تخت، مستوی، مسطح راست، شق پاک، پالوده، روشن، زلال خالص، مروق، ناب بی‌آلایش، وضیع (متضاد: خشن، زبر)

هموار، مسطح، تخت، مستقیم، صیقلی، کرکی، مخملی، مخملین آب‌ساب اتوکشیده، سه‌تیغ لغزنده، سر، لیز، روغنی، چرب کند همگن تراز، افقی خالص، ساده

یکنواخت، هموار، نرم، بی‌آلایش