صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۹۷

روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده‌ام چون نگاه آشنا از چشم یار افتاده‌ام دست رغبت کس نمی‌سازد به سوی من دراز چون گل پژمرده بر روی مزار افتاده‌ام اختیارم نیست چون گرداب در سرگشتگی نبض موجم، در تپیدن بیقرار افتاده‌ام عقده‌ای هرگز نکردم باز از کار کسی در چمن بیکار چون دست چنار افتاده‌ام نیستم یک چشم زد ایمن ز آسیب شکست گوییا آیینه‌ام در زنگبار افتاده‌ام همچو گوهر گر دلم از سنگ گردد، دور نیست دور از مژگان ابر نوبهار افتاده‌ام من که صائب کار یکرو کرده‌ام با کاینات در میان مردم عالم چه کار افتاده‌ام؟