صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۴۶

از سر خرده جان سخت دلیرانه گذشت آفرین باد به پروانه که مردانه گذشت در شبستان جهان، عمر گرانمایه ما هر چه در خواب نشد صرف، به افسانه گذشت منه انگشت به حرف من مجنون زنهار که قلم، بسته لب از نامه دیوانه گذشت دل آزاد من و گرد تعلق، هیهات بارها سیل تهیدست ازین خانه گذشت عقل از آب و گل تقلید نیامد بیرون عشق اول قدم از کعبه و بتخانه گذشت مایه عشرت ایام کهنسالی شد آنچه از عمر به بازیچه طفلانه گذشت یک دم از خلوت اندیشه نیامد بیرون عمر صائب همه در سیر پریخانه گذشت