صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۶۴

به ساغر نقل کرد از خم، شراب آهسته آهسته برآمد از پس کوه آفتاب آهسته آهسته فریب روی آتشناک او خوردم، ندانستم که خواهد خورد خونم چون کباب آهسته آهسته ز بس در پرده افسانه با او حال خود گفتم گران گشتم به چشمش همچو خواب آهسته آهسته سرایی را که صاحب نیست، ویرانی است معمارش دل بی‌عشق، می‌گردد خراب آهسته آهسته به این خرسندم از نسیان روزافزون پیریها که از دل می‌برد یاد شباب آهسته آهسته دلی نگذاشت در من وعده‌های پوچ او صائب شکست این کشتی از موج سراب آهسته آهسته