صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۵۸

عاشق سلسله زلف گرهگیرم من روزگاری است که دیوانه زنجیرم من نکنم چشم به هر نقش سبکسیر سیاه محو یک نقش چو آیینه تصویرم من مرغ بی‌پر به چه امید قفس را شکند؟ ورنه دلتنگ ازین عالم دلگیرم من نشود دیده من باز چو بادام به سنگ بس که از دیدن اوضاع جهان سیرم من هست با مردم دیوانه سر و کار مرا دل همان طفل مزاج است اگر پیرم من بهر آزادی من شب همه شب می‌نالد بس که از بیگنهی بار به زنجیرم من گر چه صائب شود از من گره عالم باز عاجز قوت سرپنجه تقدیرم من