صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۵۵

با حلقه ارادت ساغر به گوش کن یا عاقلانه ترک در میفروش کن چون می‌درین دو هفته که محبوس این خمی سرجوش زندگانی خود صرف جوش کن بسیار نازک است سخنهای عاشقان بگذار گوش را و سرانجام هوش کن چون صبح، در پیاله زرین آفتاب خونابه‌ای که می‌دهد ایام، نوش کن از روی تلخ توست چنین مرگ ناگوار این زهر را به جبهه واکرده نوش کن ساقی صبوح کرده ز میخانه می‌رسد صائب وداع صبر و دل و عقل و هوش کن