صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۳۴

جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیم؟ سفر آن بود که ما در قدم دل کردیم دامن کعبه چه گرد از رخ ما پاک کند؟ ما که هر گام درین راه دو منزل کردیم دست ازان زلف بدارید که ما بیکاران عمر خود در سر یک عقده مشکل کردیم باغبان بر رخ ما گو در بستان مگشا ما تماشای گل از روزنه دل کردیم آسمان بود و زمین، پله شادی با غم غم و شادی جهان را چو مقابل کردیم ای معلم سر خود گیر که ما چون گرداب قطع امید ز سر رشته ساحل کردیم رفت در کار سخن عمر گرامی صائب جز پشیمانی ازین کار چه حاصل کردیم؟