صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۶۵

(از رحم بر زمین نزد آسمان مرا دارد بپا برای نشان این کمان مرا) (چون سرو و بید سایه من دام عشرت است هر چند میوه نیست درین بوستان مرا) (از وصل گل مرا چه تمتع، که شرم عشق دارد چو بیضه در بغل آشیان مرا)