صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۵۷۴

از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟ مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی جگر خود مخور از حسرت گلزار خلیل آتش خشم فروخور که گلستان گردی باش واله که درین دایره بی‌سر و پا می‌شوی مرکز اگر دیده حیران گردی