صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۵۳

سرشته‌اند به دیوانگی سرشت مرا نمی‌توان به قلم داد خوب و زشت مرا مرا به ریزش ابر بهار حاجت نیست رگ بریده تاکی بس است کشت مرا