صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۱۹۰

می‌چسان مغز من آتش روان را پرورد؟ روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟ زود باشد غوطه در بحر تهیدستی زند چون صدف هر کس یتیم دیگران را پرورد