صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۱۸۸

ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرد اشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد تازه شد زخم هواداران، مگر باد صبا زلف مشکین ترا در دامن خود شانه کرد؟ (در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاک بلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)