صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۱۵۱

هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاست می‌شد تمام و نکهت او در کدو بجاست دخل جهان سفله نگردد به خرج کم چندان که می‌برند به خاک آرزو بجاست