صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۶۹

نعمت الوان دنیا مایه دردسرست خون فاسد در بدن آهن ربای نشترست شکرستان با وجود حرص باشد شوره زار با قناعت چشم تنگ مور، تنگ شکرست صحبت نیکان حجاب زنگ غفلت می‌شود ایمن است از سبز گشتن آب تا در گوهرست بر دل روشن نباشد از سیه بختی غبار آب حیوان اخگر دل زنده را خاکسترست چشم ما را شد رگ خواب گران، موی سفید بادبان بر کشتی دریایی ما لنگرست آنچه در مینا مرا باقی است از صهبای عمر خوردنش خون دل است و ماندنش دردسرست علم رسمی می‌کند دلهای روشن را سیاه دیده آیینه را خواب پریشان جوهرست شد ید بیضا ز دامنگیری شب، دست صبح دست کوتاه تو از غفلت همان زیر سرست نیست شاه آن کس که دارد گنج گوهر بی‌شمار هر که را سد رمق هست از جهان، اسکندرست از می‌لعلی شود کان بدخشان سینه‌اش چون سبو دست طلب آن را که در زیر سرست روی در خلق است و بر زر پشت، صائب سکه را آنچنان پشتی به چندین وجه از رو بهترست