صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۱۸

صبح گشاده روی بود در حجاب شب چون باد، سرسری مگذر از نقاب شب از صبح تا دو موی نگردیده، آب ده چشمی چو انجم از رخ پر آب و تاب شب هنگام صبح را به شکر خواب مگذران کز روشنی است این دو نفس انتخاب شب در پیش قهرمان خدا سجده واجب است گردن مکش ز طاعت مالک رقاب شب خواهی شود شکار تو وحشی غزال فیض چین کن کمند مشکین از پیچ و تاب شب از شمع یاد گیر، که جز اشک و آه نیست جنس دگر ز عالم اسباب، باب شب ابر سیاه، حامل باران رحمت است تخمی به خاک کن به امید سحاب شب از مشرق جگر نفس آتشین برآر کز آه شعله بار بود آفتاب شب ریحان خلد نیست سزاوار هر سفال هر مرده دل چگونه شود کامیاب شب؟ بردار سر ز خواب ازان پیشتر که صبح تیغ جگر شکاف کشد از قراب شب تا ره بری به حسن رقم‌های این کتاب ز انجم نظاره کن رقم انتخاب شب در مغز هر که سوخته است از فروغ روز ریحان خلد را نبود آب و تاب شب در خواب هر شبی که به غفلت کنند روز در چشم زنده دل نبود در حساب شب در دیده‌ای که پرده غفلت حجاب بست از صبح عید بیش بود فتح باب شب بی‌آفتاب رو نبود زلف عنبرین زنهار پشت دست مزن بر نقاب شب از نور طاعتش ننمودی سفیدروی فردای رستخیز چه گویی جواب شب چون شب به خواب صرف مکن فیض صبح را غافل مگرد از نفس انتخاب شب هر کار را به وقت ادا کن که خواب روز نگرفت پیش دیده وران جای خواب شب در هیچ نقطه نیست که صد نکته درج نیست چون خامه سرسری مگذر از کتاب شب در شب مبین به چشم حقارت که آفتاب باشد چو بیضه در ته بال غراب شب گر در رکاب روز زند قطره آفتاب انجم رود به خیل وحشم در رکاب شب در بارگاه روز بود بار عام، عام جز خاص نیست محرم عالی جناب شب فرش است نور فیض درین قبه‌های نور غافل مشو ز قلزم زرین حباب شب تا باد صبح طی ننموده است این بساط برخیز و همتی بطلب از جناب شب بی‌چشم‌تر چو شمع مکن راست قد که هست از اشک تلخ سوخته جانان گلاب شب خام است در شریعت روشندلان عشق پروانه وار هر که نگردد کباب شب بر فیض کیمیای شب تیره شاهدست خون شفق که مشک شد از انقلاب شب چشم ستاره می‌پرد از شوق آه تو چشم سیه دل تو همان مست خواب شب در دیده‌ای که نیست چو مجنون غبار عقل باشد سیاه خیمه لیلی، جناب شب چندان که دل سیاه نماید شراب روز زنگ از دل سیاه زداید شراب شب شستند ز اشک، زنده دلان روی خود چو شمع تو وقت صبح روی نشستی ز خواب شب در چشم نرم توست اگر پرده‌های خواب ریزد نمک به دیده من ماهتاب شب در دیده ستاره شناسان اشاره‌ای است هر ماه نو به جلوه پا در رکاب شب با یک جهان گشاده نظر چون ستارگان بستی چگونه چشم تو غافل ز خواب شب؟ چون خون مرده، تن زدی از خواب زیر پوست مشکین نساختی نفس از مشک ناب شب از شب به روی من در توفیق وا شده است صائب چگونه دست کشم از رکاب شب؟