صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۷۳

بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتاب تشنه ابرست و جویای نقاب است آفتاب چون چراغ روز می‌میرد برای خامشی بس کز آن رخسار روشن در حجاب است آفتاب بود اگر سر دفتر مه طلعتان زین پیشتر در زمان حسن او کی در حساب است آفتاب از شفق هر صبح چون رخسار می‌شوید به خون؟ گرنه از رخسار او داغ و کباب است آفتاب من دهم چون دیده خود آب از نظاره‌اش؟ کز تماشای رخش چشم پر آب است آفتاب برنیارد جرعه‌ای دریاکشان را از خمار تشنه دیدار را موج سراب است آفتاب از فتادن خویش را نتواند از مستی گرفت از کدامین می‌چنین مست و خراب است آفتاب چون شود از مشرق زین طالع آن رشک قمر بیشتر از ماه نو پا در رکاب است آفتاب دور باشی نیست حاجت، روی آتشناک را بی‌نیاز از ابر و فارغ از نقاب است آفتاب تا تو از خلوت صبوحی کرده بیرون آمدی چون چراغ صبحدم در اضطراب است آفتاب مه ز نور عاریت، گه لاغر و گه فربه است ایمن از تشویش و فارغ ز انقلاب است آفتاب روی گرم از دیده شبنم نمی‌دارد دریغ گر چه از گردنکشی گردون جناب است آفتاب نعل ماه نو در آتش ز اشتیاق روی کیست؟ در تمنای که سر گرم شتاب است آفتاب ریزش اهل کرم در پرده صائب خوشترست بیشتر فصل بهاران در سحاب است آفتاب