صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۹۵۴

با اهل دل‌ای گردش افلاک چه داری؟ ای زنگ به این آینه پاک چه داری؟ دودم به فلک بر شد و گردم به هوا رفت دیگر به من‌ای شعله بی‌باک چه داری؟ بگذار به درد دل خود ماتمیان را با جان حزین و دل غمناک چه داری؟ در قطع امیدست گر آسودگیی هست راحت طمع از جان هوسناک چه داری؟ تا ابر بهاران نشود چشم تو از درد ظاهر نشود بر تو که در خاک چه داری امید فروغ از مه و خورشید درین بزم با روشنی شعله ادراک چه داری؟ خورشید درین دایره خون می‌خورد از دور خم در خم آن حلقه فتراک چه داری؟ از صحبت باد سحرای غنچه بیدل در دست به جز سینه صدچاک چه داری؟ صائب ز شب دل سیه نامه اعمال چون صبح حذر با نفس پاک چه داری؟