صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۸۲۲

آنچه من یافتم از چهره زیبای کسی به دو عالم ندهم ذوق تماشای کسی از خدا می‌طلبم عمر درازی چون زلف که کنم مو به مو سیر سراپای کسی تیغ از جوهر خود سلسله جنبان دارد نیست ابروی ترا چشم به ایمان کسی آن که در خلوت آیینه ندارد آرام چه خیال است شود انجمن آرای کسی؟ بخت سبزی ز خدا همچو حنا می‌خواهم که بمالم رخ پر خون به کف پای کسی چشم دارم که مرا از دو جهان طاق کند طاق مردانه ابروی دلارای کسی خار در پیرهنم جلوه یوسف دارد تا شدم بی‌خبر از ذوق تماشای کسی خاک دریا شده از موجه آغوش امید تا کجا جلوه کند قامت رعنای کسی من که از تلخی دشنام شوم شادی مرگ چه توقع کنم از لعل شکرخای کسی؟ جای رحم است بر آن قطره شبنم صائب که نظر آب نداد از رخ زیبای کسی