صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۷۸

کرامت کن مراای ابر رحمت چشم گریانی که از هر خنده بر دل می‌رسد زخم نمایانی غزال از دور باش وحشت من راه گرداند مرا در دامن صحرا نمی‌باید نگهبانی کند بر دیده سودایی من شهر را زندان نفس چون راست سازد گردبادی در بیابانی نمی‌گردید بی‌شیرازه اوراق وجود من اگر می‌بود در دستم سر زلف پریشانی نهان شد مهر تابان دید تا آن روی گلگون را کند چون خودنمایی مشت خاری در گلستانی؟ نپردازی به عاشق از غرور حسن، ازین غافل که ابروی تو خواهد گشت از خط طاق نسیانی ز خط عنبرین گفتم شود سرسبز امیدم ندانستم که این ابر سیه را نیست بارانی تو از ظلمت چو صبح آیینه دل را مصفا کن که طالع می‌شود از هر طرف خورشید جولانی ازان مانع ز آب خضر شد دولت سکندر را که می‌خواهد برآرد هر زمان سر از گریبانی به پایان می‌رسانیدم من آتش زبان صائب اگر افسانه آن زلف را می‌بود پایانی