صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۷۵

به شکر این که داری دست بر میخانه‌ای ساقی مرا از دست غم بستان به یک پیمانه‌ای ساقی مصفا کن ز عقل و هوش ارواح مقدس را چمن را پاک کن از سبزه بیگانه‌ای ساقی خمار می‌پریشان دارد اوراق حواسم را مرا شیرازه کن چون گل به یک پیمانه‌ای ساقی اگر چه آب و خاک من عمارت برنمی دارد ز درد باده کن تعمیر این ویرانه‌ای ساقی یک امشب ساغر اندازه را بر طاق نسیان نه که دارم آرزوی گریه مستانه‌ای ساقی برآر از پرده مینا شراب آشنارو را خلاصی ده مرا زین عالم بیگانه‌ای ساقی به خورشید سبک جولان فلک بسیار می‌نازد به دورانداز ساغر را تو هم مستانه‌ای ساقی حریف باده بیغش ز غش‌ها پاک می‌باید جدا کن عقل را از ما چو کاه از دانه‌ای ساقی به چرخ آور مرا چون شعله جواله از مستی که می‌خواهم کنم خون در دل پروانه‌ای ساقی کشاکش می‌برد هر ذره خاکم را به صحرایی ز هم مگذار اجزای مرا بیگانه‌ای ساقی مرا سرمای زهد خشک چند افسرده دل دارد؟ بریز از پرتو می‌رنگ آتشخانه‌ای ساقی نگردد پشتبان رطل گران گر قصر هستی را به راهی می‌رود هر خشت این غمخانه‌ای ساقی اگر از خاک برداری به یک پیمانه صائب را چه کم می‌گردد از سامان این میخانه‌ای ساقی؟