صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۶۸

چه در طول امل از حرص بی‌باکانه آویزی؟ به این زلف پریشان هر نفس چون شانه آویزی به روی آتشین عشق صلح از لاله رویان کن به شمعی هر زمان تا چند چون پروانه آویزی؟ گرفتاری غذای روح باشد مرغ زیرک را حرامت باد اگر در دام بهر دانه آویزی ترا هست آشنایی کز جهان بیگانه‌ات سازد به هر ناآشنا تا چندای بیگانه آویزی؟ ز آغوش پدر هم یاد کن‌ای بی‌خبر گاهی چه در دامان مادر اینقدر طفلانه آویزی؟ به قیل و قال نتوان در حریم کعبه محرم شد همان بهتر که این ناقوس در بتخانه آویزی نخواهی شد دگر محتاج دامنگیری مردم اگر یک بار در دامان شب مردانه آویزی به همت گوهر یکدانه چون مردان به دست آور چو زاهد تا به کی در سبحه صددانه آویزی؟ مبین آیینه را بسیار در خلوت که می‌ترسم که در دامان پاک خویش بی‌تابانه آویزی ز مغز سنگ صائب نقش شیرین را برون آری به کار عشق اگر چون کوهکن مردانه آویزی