صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۵۴

مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داری که همچون مور خط در چاشنی غارتگری داری چو دور شادمانی راست نعل سیر در آتش غنیمت دان اگر در دست چون گل ساغری داری چه از بیم خزان‌ای تنگدل بر خویش می‌پیچی؟ غمی بر باد ده چون غنچه تا مشت زری داری وصال شسته رویان تازه می‌سازد دل و جان را بهشت نسیه‌ات نقدست اگر سیمین بری داری نگردد شربت لطف تو چون زهر غضب بر من؟ که با من حرف می‌گویی و دل با دیگری داری شود پژمرده نیلوفر ز خورشید تو جادوگر رخ چون آفتاب و چشم چون نیلوفری داری کرم کن از کباب خام ما دامن کشان مگذر اگر چون لاله در پیراهن خود اخگری داری توانی دست کردن در کمر نازک میانان را اگر چون تیغ در میدان جرائت جوهری داری نسوزد گر دلت بر عاشق‌ای آیینه معذوری که از روی عرقناکش بهشت و کوثری داری ز زنگ آیینه تاریک خود امروز روشن کن که پیش دست چون گردون تل خاکستری داری کباب‌تر، زبان شعله را کوتاه می‌سازد چه می‌اندیشی از دوزخ اگر چشم‌تری داری؟ نباشد پرده بیگانگی جز بال و پر صائب مکن در سوختن تقصیر اگر بال و پری داری