صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نمی‌آید ز دل با جلوه مستانه خودداری کند با ترکتاز سیل چون ویرانه خودداری؟ ز خط سبز افزون می‌شود بی‌تابی عاشق کجا در نوبهاران آید از دیوانه خودداری؟ به ساقی احتیاجی نیست در میخانه وحدت که نتواند ز زور می‌کند پیمانه خودداری تجلی کوه را کبک سبک پرواز می‌سازد نیاید در حضور شمع از پروانه خودداری تراوش می‌کند بی‌خواست ناز از چشم مخمورش کند چون در سخاوت همت مستانه خودداری؟ ز مرکز گردش پرگار طاقت می‌برد اینجا مجو در حلقه اطفال از دیوانه خودداری شود گر آب دل در سینه گرمم عجب نبود کند این نخل مومین چون در آتشخانه خودداری؟ تکلف می‌کند بیگانه از هم آشنایان را مکن با آشنا چون مردم بیگانه خودداری ز خاموشی شود سودای عشق‌ای همنفس افزون مکن با دیده بیخواب در افسانه خودداری به شکر این که چون عیسی دم جان پروری داری مکن در پرسش بیمار، بیدردانه خودداری دل صدپاره را گفتار حق در وجد می‌آرد نیاید وقت ذکر از سبحه صددانه خودداری در آغاز محبت لازم عشق است بی‌تابی نیاید از می‌ناپخته در خمخانه خودداری کند خورشید تابان سینه‌ات را مخزن گوهر کنی چون کوه زیر تیغ اگر مردانه خودداری ز غلطانی سرشک از چشم من بی‌خواست می‌ریزد نیاید در صدف از گوهر یکدانه خودداری نگیرد یک نفس آرام دل در سینه گرمم کند در تابه تفسیده‌ای چون دانه خودداری؟ بود در راههای دلنشین آسایش منزل نمی‌آید در آن زلف دراز از شانه خودداری ز شمع استادگی زیباست، از پروانه جانبازی ز عاشق بیخودی خوش باشد، از جانانه خودداری مپوش از روی آتشناک خوبان چشم وقت خط مکن پیش چراغ صبح‌ای پروانه خودداری مرا نظاره آن لعل میگون بس بود صائب کند ساقی اگر در دادن پیمانه خودداری