صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۴۲

مرا باغ و بهاری از می‌گلفام بایستی به دستی گردن مینا، به دستی جام بایستی دماغ سیر و دورم نیست چون پیمانه و مینا مرا در پای خم چون خشت خم آرام بایستی پریشان می‌کند آزادی اوراق حواسم را پر و بال مرا شیرازه‌ای از دام بایستی اگر می‌بود مجنون مرا ذوق نظربازی مرا هم شوخ چشمی از غزالان رام بایستی چه ناخوش می‌گذشت اوقات عمر ما چو بیدردان اگر وقت خوشی ما را هم از ایام بایستی برآرد دود روی آتشین از خرمن هستی مرا راهی به مجمر همچو عود خام بایستی ز کوه صبر و طاقت ساده می‌شد وادی امکان من بی‌تاب را گر لنگر آرام بایستی ز دستم رفت چون سررشته آغاز از غفلت ز آگاهی به کف اندیشه انجام بایستی ز بدبختی نیم چون لایق بوس و کنار او مرا دلخوش کنی از نامه و پیغام بایستی ندیدم از زبان چرب خود، کامی به جز تلخی مرا هم طالعی از قند چون بادام بایستی به تنهایی کشم تا چند صائب جام خون بر سر؟ درین وحشت سرا یک رند خون آشام بایستی