صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۳

به خرج رفت حیاتم ز هرزه کوشی‌ها به خاک ریخت شرابم ز خامجوشی‌ها به سود داشتم امیدها درین بازار نماند مایه به دستم ز خودفروشی‌ها نفس به باد فنا مشت خاک من می‌داد نمی‌رسید به فریاد اگر خموشی‌ها بدوز دیده باریک بین ز عیب، که نیست لباس عافیتی به ز عیب پوشی‌ها رسید نوبت پیری و خون دل خوردن گذشت فصل جوانی و باده نوشی‌ها چنان که بال و پر شعله می‌شود خس و خار غرور نفس فزود از پلاس پوشی‌ها متاع یوسفی خود به سیم قلب دهم گران نیم به عزیزان ز خودفروشی‌ها به حرف وصوت گشایم چرا دهن صائب؟ مرا که جنت دربسته شد خموشی‌ها