صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۲۷

در عمارت زندگانی چند باطل می‌کنی؟ رفته‌ای از کار تا سامان منزل می‌کنی عاقبتاین خانه‌ها ماتم سرایی می‌شود زعفران گر جای برگ کاه در گل می‌کنی دادخواهی می‌شود فردای محشر پیش حق هر نفس کز زندگانی صرف باطل می‌کنی نیست از صید تو غافل یک نفس صیاد مرگ گر چه خود را از اجل دانسته غافل می‌کنی در بهار حشر خواهد از زمین سر بر زدن از بد و از نیک هر تخمی که در گل می‌کنی می‌کشی دست نوازش سالها بر دوش خویش پاره نانی اگر در کار سایل می‌کنی عارفان در انجمن خلوت کنند از خلق و تو خلوت خود را ز فکر پوچ محفل می‌کنی راه پیمایان دو منزل را یکی سازند و تو تا به منزل می‌رسی ده جای منزل می‌کنی پشت بر ساحل بود دریانوردان را و تو همچو خار و خس تلاش قرب ساحل می‌کنی می‌شود اسباب حسرت وقت رفتن زین جهان هر چه غیر از درد و داغ عشق حاصل می‌کنی با تو سنگین پای، چون رهبر تواند ساختن؟ سیل را از بس گرانجانی تو کاهل می‌کنی عاشق سیم و زری چندان که خون خویش را بر امید خونبها در کار قاتل می‌کنی! تا نگردیده است گرد کاروان غایب ز چشم پای نه در راه صائب چند دل دل می‌کنی؟