صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۱۹

برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی با دل روشن تو محو آب و رنگ گلشنی طور از برق تجلی شهر پرواز یافت از گرانجانی تو پا بر جا چو کوه آهنی تلخ می‌شد زندگی از نوحه دلمردگان مرده دل را اگر می‌بود رسم شیونی بی‌دل بینا فزاید پرده‌ای بر غفلتت با مه کنعان اگر در زیر یک پیراهنی غنچه با دست نگارین پوست را بر تن شکافت تو ز سستی همچنان زندانی پیراهنی گر نمی‌سازی خراب این خانه را چون عاشقان باز کن چون عاقلان از چشم عبرت روزنی وادی خونخوار سودا را چو مجنون دیده‌ام جز دهان شیر در وی نیست دیگر مائمنی حسن عالمسوز را مشاطه‌ای در کار نیست می‌زند هر برگ گل بر آتش گل دامنی گر نداری گوشه‌ای صائب در اقلیم رضا از تو باشد گر همه روی زمین، بی‌مائمنی