صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۱

اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها گرفته‌ایم اجازت ز باغبان تنها بهار عمر، ملاقات دوستداران است چه حظ کند خضر از عمر جاودان تنها؟ دل به پاکی دامان غنچه می‌لرزد که بلبلان همه مستند و باغبان تنها دل مرا به نسیم حمایتی دریاب که یافته است بهار مرا خزان تنها سزای خیره نگاهان به آه من بگذار که بارها زده بر قلب آسمان تنها اگر حیا دهدم فرصت سخن، دارم هزار حرف زبانی به آن دهان تنها من و دو چشم‌تر و خاک کربلا صائب ز عافیت طلبان سیر اصفهان تنها