صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۰۸

عقل و هوش و دین نگردد جمع با دیوانگی خانه پردازست چون سیل فنا دیوانگی ابر را خورشید تابان زود می‌پاشد ز هم کی شود پوشیده در زیر قبا دیوانگی؟ چون قلم برداشته است از مردم دیوانه حق؟ از ازل گر نیست ترخان خدا دیوانگی هر سرایی را به معماری حوالت کرده‌اند خانه زنجیر را دارد بپا دیوانگی نیست از یکسر اگر جوش گل و جوش جنون چون بهاران می‌کند نشو و نما دیوانگی؟ در تلاش بستر نرم است عقل شیشه دل می‌کند از سنگ طفلان متکا دیوانگی چون درآرم پای در دامن، که بیرون می‌کشد هر نفس از خانه‌ام چون کهربا دیوانگی داغ دارد صحبت برق و گیاه خشک را صحبت گرمی که ما داریم با دیوانگی روشناس عالمی گرداندش چون آفتاب هر که را چون سایه افتد در قفا دیوانگی صیقلی دارد درین غمخانه هر آیینه‌ای می‌دهد آیینه دل را جلا دیوانگی پیش چشم ساده لوحان پنجه شیرست نقش کی نهد پهلو به روی بوریا دیوانگی؟ ذوق مستی اولی دارد ولی بی‌آخرست خوش بود از ابتدا تا انتها دیوانگی صحبت خاصی است با هر ذره‌ای خورشید را شورشی دارد به هر مغزی جدا دیوانگی بی‌دماغان را دماغ گفتگوی عقل نیست چاره این هرزه گو مستی است یا دیوانگی رتبه دیوانگی بالاتر از ادراک ماست ما تهی مغزان کجاییم و کجا دیوانگی عقل طرح آشنایی با جهان می‌افکند آشنا را می‌کند ناآشنا دیوانگی روی ننماید به هر ناشسته رویی همچو عقل سینه‌ای چون صبح خواهد رونما دیوانگی زور غیرت می‌گشاید بندبندم را ز هم می‌گشاید هر کجا بند قبا دیوانگی بی‌رگ سودا دماغی نیست در ملک وجود با جهان عام است چون لطف خدا دیوانگی صورت آرایی نگردد جمع با عشق غیور راه بسیارست از فرهاد تا دیوانگی این جواب مصرع اوجی که وقتی گفته بود پادشاهی عالم طفلی است یا دیوانگی