صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۰۳

گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگی آه باشد سرو پا برجای باغ زندگی سرخ رو از باده می‌گردد ایاغ زندگی کار روغن می‌کند می‌با چراغ زندگی هر که در کار جهان سوزد دماغ زندگی دود تلخی دارد از نور چراغ زندگی می‌کند ز افتادگی نشو و نما نخل حیات خاکساری می‌شود دیوار باغ زندگی آشنایی با سبکروحان سبکروحانه کن از گرانجانی مشو موی دماغ زندگی می‌شود خاموش از تردامنی شمع حیات پاکدامانی است فانوس چراغ زندگی همچو ماه عید می‌جوید به صد شمع و چراغ تیغ خونریز فنا را بی‌دماغ زندگی در جوانی داد مستی ده که در انجام عمر یک دهن خمیازه می‌گردد ایاغ زندگی چون ز بار محنت پیری شود قامت دو تا ناخن الماس می‌گردد به داغ زندگی آب روشن تیره می‌گردد ز برهم خوردگی صاف می‌گردد ز خودداری ایاغ زندگی همچو شمع صبح می‌لرزد به جان خویشتن از سفیدی‌های موی من چراغ زندگی مهلت ده روزه باشد بر سبکروحان گران تا قیامت خضر اگر دارد دماغ زندگی تیره روزی لازم آب حیات افتاده است می‌کند دل را سیه دود چراغ زندگی سایه بید است خورشید قیامت بر سرش سوخت هر کس را که اینجا درد و داغ زندگی بر سکندر کرد عالم را سیاه این جستجو تا چه باشد قسمت ما از سراغ زندگی تلخی می‌را خمار باده شیرین می‌کند شد گوارا مرگ تلخ از درد و داغ زندگی دست هر کس را که می‌گیری درین آشوبگاه می‌شود دست حمایت بر چراغ زندگی گر به این دستور گردد رعشه پیری زیاد نم نخواهد ماند صائب در ایاغ زندگی