صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۰۱

من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیام از هوای خود خطر دارد حباب زندگی در درازی عمر ما از خضر کوتاهی نداشت رشته ما شد گره از پیچ و تاب زندگی هر که دیوار یتیمی را چو خضرآباد کرد گرد راه از خویش می‌شوید به آب زندگی تا نگردیده است از قد دو تا پا در رکاب بهره‌ای بردار صائب از شراب زندگی در ته ابرست دایم آفتاب زندگی بی‌سیاهی نیست هرگز داغ آب زندگی می‌شود از تلخی تعبیر، زهر ناگوار در نظرها گر چه شیرین است خواب زندگی تا نفس در سینه‌ها مشق سراسر می‌کند کاغذ با دست اوراق کتاب زندگی نیست چندانی که سازد گرم چشم روزنی جلوه پا در رکاب آفتاب زندگی بر سکندر شد گوارا تشنگی، تا خضر را غوطه در زهر ندامت داد آب زندگی تلخیی دارد که ساغر را به فریاد آورد می‌نماید گر چه لب شیرین شراب زندگی تشنه می‌سازد به تیغ آبدار نیستی خاکیان را منت خشک سراب زندگی