صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۷

بی‌نیازست از دلیل و رهنما افتادگی می‌رود منزل به منزل جاده با افتادگی از تنزل می‌توان آسان ترقی یافتن بی‌رسن از چه برآرد عکس را افتادگی شد دل هر کس ز دنیا سرد چون برگ خزان با کف لرزنده گیرد از هوا افتادگی از سپر انداختن گل امن شد از نیش خار می‌کند کوته زبان خصم را افتادگی آنقدر کز نقش پا گردن فرازی بدنماست خوش نماید از سران چون نقش پا افتادگی سرکشی از سر بنه چون آتش سوزان که کرد سجده گاه سرفرازان خاک را افتادگی چون دهم از دست دامان تنزل را، که کرد سیر معراج اجابت اشک با افتادگی با گرانقدران تواضع کن که برمی آورد دانه‌ها را روسفید از آسیا افتادگی ذوق منصب دیده را اندیشه‌ای از عزل نیست از دویدن نیست مانع طفل را افتادگی خاکساری پیشه خود کرده‌ام تا داده است دانه را بال و پر نشو و نما افتادگی داد شبنم را درین بستانسرا چون مردمک در حریم دیده خورشید جاافتادگی بگذر از تقصیر دشمن چون شدی غالب، که هست از زبردستان عالم خوشنما افتادگی پا به دامن کش در ایام کهنسالی که هست بی‌نیاز از منت خشک عصا افتادگی نیست از راه تواضع خاکساری دام را حیله باشد خصم روبه باز را افتادگی از تواضع می‌شود ظاهر عیار پختگی حجت قاطع بود از میوه‌ها افتادگی از ته دیوارها می‌آورد سالم برون با همه بی‌دست و پایی سایه را افتادگی عالمی جویند از پستی، بلندی چون غبار تا ز خاک راه بردارد که را افتادگی بر زمین ناورد صائب پشت ما را هیچ کس با زمین تا پشت ما کرد آشنا افتادگی