صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۹۳

بندگی کردن پسندیده است با آزادگی سرو را خط امان شد از خزان استادگی صد بهار تازه رو را سرو شد شمع مزار می‌کشد از چشمه سار خضر آب آزادگی می‌شود هر کس به مقدار تواضع سربلند قطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی ساده لوحان بهره ور گردند از نقش مراد می‌شود آیینه گلزار، آب از سادگی هر چه در میزان بینش از گرانقدران بود از سبک سنگان بود در پله افتادگی رد نمی‌گردد دعای پاک دامانان که اشک قره العین اجابت شد ز مردم زادگی بس که ننشستم ز پا از بی‌قراری‌های شوق بر مجنون را برون آوردم از بی‌جادگی من که صد میخانه می‌کردم به مخموران سبیل می‌مکم اکنون لب پیمانه از بی‌بادگی صحبت روشن ضمیران زنگ از دل می‌برد آب در گوهر نگردد سبز از استادگی ساده کن صائب دل خود را ز هر نقشی که صبح می‌کشد خورشید تابان را به بر از سادگی