صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۸۸

مستی و خمیازه بر خون دل ما می‌کشی صد خم می‌داری و حسرت به مینا می‌کشی قهر خود را در لباس لطف جولان می‌دهی پرده از آب گهر بر روی دریا می‌کشی با کمند آتشین چون آفتاب از صحن باغ شبنم افسرده ما را به بالا می‌کشی یک جهان غماز را در پشت در جا می‌دهی از لب منصور در مستی سخن وا می‌کشی گردنی داریم ازان موی میان باریکتر سرنمی پیچیم اگر بر دار ما را می‌کشی آفتاب از حسرتش هر روز گردن می‌کشد این کمند عنبرینی را که در پا می‌کشی آه رعنا می‌شود هر چند رعنا می‌شوی آرزو قد می‌کشد چندان که بالا می‌کشی همزبانی با لب او نیست صائب کار تو شرم بادت، چون نفس پیش مسیحا می‌کشی؟