صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۷۷

از فنای پیکر خاکی چرا خون می‌خوری؟ از شکست خم چرا غم‌ای فلاطون می‌خوری؟ در قفس روزی ز بیرون می‌خورد مرغ قفس غم ز بی‌برگی چرا در زیر گردون می‌خوری؟ ای که می‌سازی ز می‌رخسار خود را لاله گون غافلی کز دل سیاهی غوطه در خون می‌خوری حفظ کن اندازه را در می‌که گردد ناگوار گر ز آب زندگی یک جرعه افزون می‌خوری کاهش و افزایش این نشأه با یکدیگرست می‌خورد افیون ترا چندان که افیون می‌خوری می‌رسد در سنگ صائب رزق لعل از آفتاب اینقدر ز اندیشه روزی چرا خون می‌خوری؟