صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۷۵

فرصتی کو تا دل از دنیا کنم گردآوری؟ چند روزی توشه عقبی کنم گردآوری تا به کی چون گردباد بادپیما از هوس خار در دامان این صحرا کنم گردآوری؟ در چنین دشتی که برق و باد از هم نگسلد چون ز آفت خرمن خود را کنم گردآوری؟ می‌رسد هر دم مرا زخمی ازین آهن دلان چون شرار خویش در خارا کنم گردآوری؟ می‌توانم چون صدف گشتن ز گوهر بی‌نیاز آبرو را گر ز استغنا کنم گردآوری هست گوهر از حباب افزون درین دریا و من خار و خس چون موج بی‌پروا کنم گردآوری عمرها شد رفته است از کار دست و دل مرا با کدامین دست و دل خود را کنم گردآوری؟ می‌کنم با روی خندان صرف جام تشنه لب هر چه در میخانه چون مینا کنم گردآوری از دل صدپاره‌ام هر پاره‌ای در عالمی است چون دل خود را ز چندین جا کنم گردآوری؟ می‌رود بر باد عمر از خنده بیجا چو گل غنچه گردم، نکهت خود را کنم گردآوری گل به دامن جمع می‌سازند بی‌دردان و من داغ را چون لاله حمرا کنم گردآوری عاجزم در حفظ دل، هر چند کوه قاف را زیر بال خویش چون عنقا کنم گردآوری می‌توانم غوطه در سرچشمه خورشید زد گر چو شبنم خویش را اینجا کنم گردآوری از ثبات پا، چو افتد کار بر سر، چون علم لشکری را با تن تنها کنم گردآوری همچو صحرای قیامت سینه‌ای می‌خواستم تا غم و درد ترا یک جا کنم گردآوری چون صدف کو گوشه امنی، که از موج خطر گوهر خود را درین دریا کنم گردآوری بر امید وعده دیدار او چون مردمک نور را در دیده بینا کنم گردآوری می‌شکافد این شرار شوخ صائب سنگ را سوز دل را چون من شیدا کنم گردآوری؟