صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۷۳

می‌کند تن هم دل بی‌تاب را گردآوری مشت خاکی گر کند سیلاب را گردآوری عشق هم در پرده ناموس می‌ماند نهان از کتان آید اگر مهتاب را گردآوری پنجه مژگان عنان اشک نتواند گرفت رعشه داری چون کند سیماب را گردآوری؟ نافه خونین جگر بیهوده می‌پیچد به خویش نیست ممکن بوی مشک ناب را گردآوری پهن شد در دامن صحرا فغانم، گرچه من چون جرس کردم دل بی‌تاب را گردآوری در خطرگاهی که سر باید گرفتن با دو دست می‌کنند این غافلان اسباب را گردآوری لب ببند از گفتگوی پوچ مانند حباب چون صدف کن گوهر سیراب را گردآوری گرد دل گشتن بود شیرازه صاحبدلان می‌کند سرگشتگی گرداب را گردآوری رشته جان بیشتر زین تاب پیچیدن نداشت چون گره کردیم پیچ و تاب را گردآوری می‌کند چون کوزه لب بسته، هر کس شد خموش در خم گردون شراب ناب را گردآوری از سپهر تنگ چشم امید بخشایش خطاست می‌کند غربال اینجا آب را گردآوری هر که در آزادگی ثابت قدم شد، می‌کند چون صنوبر صد دل بی‌تاب را گردآوری گر چنین خواهد شدن عمامه واعظ بزرگ همچو گنبد می‌کند محراب را گردآوری دست و پا گم می‌کند از جلوه مستانه‌اش من که کردم بارها سیلاب را گردآوری کرد شمع زیر دامن خط فروغ حسن را شب کند خورشید عالمتاب را گردآوری آدمی را در نظرها آبرو دارد عزیز چون گهر کن زینهار این آب را گردآوری صبح شد، هنگام بیداری است، چشمی باز کن تا کی از مژگان نمایی خواب را گردآوری؟ حسن هر جایی است، در یک جا نمی‌گیرد قرار می‌کند روزن عبث مهتاب را گردآوری ایمن از صرصر بود صائب چراغ دولتش هر که در دولت کند احباب را گردآوری