صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۶۶

سرو من گر بر سر خاک شهیدان آمدی دعوی خون هم درین عالم به پایان آمدی تنگ شد بر من جهان از عشق، ورنه پیش ازین چشم مورم در نظر ملک سلیمان آمدی شوخی از حد می‌برد چابک سوار روزگار کاش طفل نی سوار من به میدان آمدی در وطن گر می‌شدی هر کس به آسانی عزیز کی ز آغوش پدر یوسف به زندان آمدی؟ گر به صید لاغر آن شمشیر کردی التفات خضر با لبهای خشک از آب حیوان آمدی تنگ گشتی آسمان از موج آغوش امید گر در آغوش کس آن سرو خرامان آمدی کی شدی پروانه ما را مجال پر زدن؟ شمع اگر از جامه فانوس عریان آمدی دانه‌ای از خرمن هستی نمی‌ماندی بجا بی‌حجاب ابر اگر آن برق جولان آمدی گر نمی‌شد جلوه او را لطافت پرده دار سرو را هر طوق قمری چشم حیران آمدی در کمند آه می‌آمد گر آن وحشی غزال در رکاب آه عاشق را به لب جان آمدی گر عنان سیر خود گردون توانستی گرفت این سر شوریده ما هم به سامان آمدی گر غریبی سرمه سازد استخوانت را رواست صائب از بهر چه بیرون از صفاهان آمدی؟