صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده‌ای برق پیش خوی تندت پای در گل مانده‌ای پیش ابرویت مه نو یوسف زندانیی پیش رویت لاله شمع آستین افشانده‌ای از مه عید و شفق زخم درونم تازه شد کس چه گل چیند دگر از تیغ در خون رانده‌ای؟ دید تا در سرنوشتم خون ز چشمش جوش زد نامه تا انجام از سیمای عنوان خوانده‌ای مشک بر ناسورم امروز از شماتت می‌فشاند در سر مستی سر زلف ترا پیچانده‌ای خاک خور، می‌گفت و گرد خرمن دونان مگرد خاک استغنا به چشم حرص و آز افشانده‌ای زرپرستی را بتر از بت پرستی گفته است حرص را چون سگ ز صحن مسجد دل رانده‌ای هر که را بینی به درد خویشتن درمانده است از که جوید نسخه درمان خود درمانده‌ای؟ کیست جز صائب به لوح خاک از اهل سخن گرد پاپوش قلم در لامکان افشانده‌ای