صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۴۱

بیگانگی ز حد رفت ساقی می‌صفا ده ما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده از پافتادگانیم در زیر پا نظر کن از دست رفتگانیم دستی به دست ما ده هر چند بوالفضولی است از دور بیش جستن در زیر چشم ما را پیمانه‌ای جدا ده دیوان ما و خود را مفکن به روز محشر در عذر خشم بیجا یک بوسه بجا ده گر بوسه‌ای نبخشی، دشنام را چه مانع؟ گر آشنا نگردی پیغام آشنا ده ای پادشاه خوبی در شکر بی‌نیازی از حسن خود زکاتی گاهی به این گدا ده بی‌جذبه از تردد کاری نمی‌گشاید چون برگ که سبک شو خود را به کهربا ده از تیرگی چو صائب محروم از لقایی چندان که می‌توانی آیینه را جلا ده