صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۲۵

بگشا ز بال همت عالی مکان گره تا کی شوی چو بیضه درین آشیان گره؟ هر مشکلی ز صدق طلب باز می‌شود ماند کی از حباب بر آب روان گره؟ سنگ نشان به دامن منزل رسید و ما در راه گشته‌ایم ز خواب گران گره قطع طریق عشق به قدر تأمل است هر چند می‌شود ز کشیدن عنان گره جوش نشاط از دل خم کم نمی‌شود طوفان درین تنور بود جاودان گره از رهبر و دلیل بود سیل بی‌نیاز در راه شوق نیست ز سنگ نشان گره سختی نمی‌رسد به قناعت رسیدگان در لقمه هما نشود استخوان گره این عقده‌ها که در دل مردم فتاده است چون وا شود، زمین گره و آسمان گره فتح سخن به پنجه تدبیر خلق نیست ناخن چگونه باز کند از زبان گره؟ نتوان به دست عقده ز کار جهان گشود کو برق تا گشاید ازین نیستان گره؟ بایست عقده باز شود از دل جرس از دل شدی گشوده اگر از فغان گره آسان نمی‌توان گره از موی باز کرد چون وا شود مرا ز دل ناتوان گره؟ در گام اولین، کمر راه بشکند رهرو کند چو دامن خود بر میان گره صائب سری برآر که فرصت ز دست رفت تا کی شوی چو غنچه درین گلستان گره؟